Siostry

   Chwała Najświętszemu Sercu Jezusowemu

s1

Historię naszego Zgromadzenia, które powstało 15 kwietnia 1894 r. w Krakowie, tworzy przede wszystkim łaska, jaką nam ofiarowało Najświętsze Serce Jezusa. Pierwszymi osobami, które otworzyły się na tę łaskę były: nasz Założyciel św. Józef Sebastian Pelczar oraz Współzałożycielka naszej rodziny zakonnej Bł. Matka Klara Ludwika Szczęsna.

s2

Profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, teolog, pisarz, patriota, społecznik, pasterz diecezji, duchowy ojciec powołanego przez siebie Zgromadzenia. Człowiek niezwykły, w którym szerokie horyzonty myślowe znalazły połączenie z głębią ducha, wrażliwością serca i realnym patrzeniem na otaczającą rzeczywistość. Obdarzony przez Boga wieloma “ewangelicznymi” talentami, pomnożył je w swoim życiu stokrotnie, niosąc innym nie tylko pomoc materialną, ale nade wszystko – słowem, piórem i przykładem – wskazując drogę do umiłowania wartości wiecznych. Dnia 2 czerwca 1991 roku, w Rzeszowie Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł go do chwały błogosławionych, a 18 maja 2003 roku, w Rzymie, ogłosił świętym Kościoła Powszechnego.

s3

Otwarta na Boga przez wsłuchiwanie się w Jego głos, posłuszna Jego natchnieniom, podjęła z pełnym zaangażowaniem trud współtworzenia nowego Zgromadzenia, poświęconego kultowi Najśw. Serca Jezusowego. Cicha, skromna, pokorna, pozostająca w cieniu Założyciela – ale jednocześnie obdarzona życiową mądrością, zmysłem praktycznym i wielką wewnętrzną wrażliwością na potrzeby bliźnich, zwłaszcza ubogich – stała się dla sióstr żywym wzorem, jak być Służebnicą Bożego Serca. Wyniesiona do chwały ołtarzy dnia 27 września 2015 roku w Krakowie.

Rozwój  Zgromadzenia

 

Już w rok po założeniu napływ powołań był tak wielki, że pierwszy dom, znajdujący się w Krakowie przy ul. św. Krzyża, nie mógł pomieścić zgłaszających się kandydatek. Trzeba było wynajmować pokoje u ludzi świeckich i starać się o dom bardziej obszerny. Sprawa nie była łatwa. Bp Pelczar kilka lat później tak to opisał:

“Ja nie miałem nic i m. Klara nie miała nic, mieliśmy tylko ufność w Opatrzność Bożą”. Ufność ta nie zawiodła ich jednak. Opatrzność Boża postawiła na drodze dobrych ludzi, którzy przyszli z pomocą. I tak juz w lipcu 1896 r. odbyło się poświęcenie nowego domu i kaplicy przy ul. Garncarskiej, a w kilka lat później kościoła pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusowego i domu św. Józefa. Zapotrzebowanie na pracę sióstr było duże. Już w 1895 roku pierwsze sercanki wyjechały do Lwowa, aby tam rozwijać działalność apostolsko-wychowawczą wśród służących w przytulisku św. Jadwigi. W następnym roku grupa sióstr wyjechała do Zakopanego, gdzie rozwinęły działalność charytatywną wśród ubogich i chorych po domach, zwłaszcza tych, którzy nie mieli należytej opieki ze strony swych rodzin.

Z biegiem lat liczba sióstr rosła i powstawało coraz więcej domów. Toteż w pierwszym okresie istnienia Zgromadzenia, od 1894 do 1909 roku, Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego pracowały już w czterech galicyjskich diecezjach: krakowskiej, lwowskiej, przemyskiej i tarnowskiej, nadto w diecezji strasburskiej w Alzacji. Powstało wtedy schronisko dla polskich robotnic w Bischweiller i szkoła gospodarcza w Korczynie. W Brodach siostry pełniły służbę pielęgniarską, a w Przemyślu i Tarnowie pracowały przy seminariach duchownych. Jeszcze przed śmiercią naszego Założyciela (28 marca 1924 r.) powstały: schroniska dla służących i robotnic (Stryj, Sennheim, Neckarsulm), ochronki (Przemyśl, Biecz, Kielce, Słomniki, Liw, Zubra k. Lwowa, Niżankowice), sierocińce (Przemyśl, Koło, Korytnica), szkoły gospodarcze (Przemyśl, St. Ludan, Korczyna). Siostry podjęły pracę administracyjną i pielęgniarską w Szpitalu Powszechnym we Lwowie, szpitalu powiatowym w Krakowcu, Łasku, Węgrowie, Radomsku i Kole oraz w zakładzie dla starców w Mikołajowie i sanatorium w Żabiem. Podobnie działo się także po śmierci Założyciela: aż do II wojny światowej zasadniczy charakter i kierunek pracy sióstr pozostawał niezmienny.

Czasy współczesne

 

Okres komunistyczny, jaki nastąpił po II wojnie światowej, był dla Zgromadzenia –  jak zresztą dla całego Kościoła w Europie Wschodniej okresem prób. Gdy siostry zostały usunięte z większości szpitali, szkół, przedszkoli i sierocińców, w których uprzednio pracowały, podjęły pracę w państwowych domach opieki społecznej oraz parafiach. Jako katechetki, kancelistki, zakrystianki, organistki i opiekunki parafialne starały się – i nadal to czynią – realizować sercański charyzmat.

Ucząc się od Bożego Serca ogarniać swym sercem każdego człowieka, siostry nie ograniczyły się jedynie do obszaru ojczystej ziemi. Obecnie pracują także we Włoszech, Francji, Stanach Zjednoczonych,Jamajce i Boliwii oraz …na Ukrainie

s4

13 grudnia 1991 r., na zaproszenie OO. Franciszkanów siostry przyjechały do Lwowa, aby podjąć pracę w parafii św. Antoniego. Rozpoczęły katechizację dzieci i młodzieży oraz pracę charytatywną przy parafii, a także w pobliskich Siemianówce, Nawarii i Szczercu. Początkowo siostry zamieszkały w wynajętym mieszkaniu, by wreszcie 19 lipca 1994 r. w mieszkaniu własnym przy ul. Piekarskiej, którego poświęcenia dokonał abp Marian Jaworski w dniu 25 marca 1995 r.

W 1992 r. dwie siostry podjęły pracę pielęgniarską w Wojewódzkim Centrum Kardiologicznym we Lwowie, gdzie posługiwały do 2000 r.. Na terenie Lwowa siostry katechizowały dzieci przy parafii św. Antoniego oraz w trzech lwowskich przedszkolach, gdzie były grupy polskich dzieci. Również w roku 1998 jedna z sióstr podjęła katechezę (etyka chrześcijańska) w polskiej szkole nr 24 im. Marii Konopnickiej we Lwowie, gdzie nauczała w klasach I – V.  W tym czasie do posługi w szpitalu na oddziale zakaźnym przy ul. Łysenka pozostała jedna siostra. Dalej  dopisuje  się ona  swoją pracą do pięknej karty historii poświęcenia  sióstr w dawnych pawilonach zakaźnych. Wszystkie siostry, w miarę możliwości służyły i nadal służą chorym i potrzebującym na terenie Lwowa, odwiedzając po  domach. Miejscem odwiedzin  od 2007 roku  jest także Dom Starców na Majerówce.

s5

W Jubileuszowym 2000 Roku po uprzednich długich poszukiwaniach i staraniach, Zgromadzenie wybudowało grobowiec na Cmentarzu Łyczakowskim. Na jego tablicach umieszczono nazwiska 38 sióstr, które zmarły we Lwowie do 1944 roku.

17 września 1998 r. dom we Lwowie stał się siedzibą Delegatury  Zgromadzenia, którą tworzą siostrzane wspólnoty w Złoczowie i  w Brodach (diecezja lwowska)oraz w Romanowie i Nowogradzie Wołyńskim (diecezja kijowsko-żytomierska).

Wychodząc naprzeciw potrzebom czasu, od roku 2001 siostry przejęły opiekę nad zakrystią kościoła św. Antoniego, a od roku 2005 pracę organistki. Obecnie przy parafii św. Antoniego posługują trzy siostry sercanki:

s. Bogna Stolarczyk – katechetka w parafii, Szkole nr 24 kl. 1-6 oraz w przedszkolu;
s. Michaela Flisowska – zakrystianka;
s. Edyta Duszczak – organistka, studentka Instytutu Teologicznego im. św. Józefa Bilczewskiego w Brzuchowicach .

 

ul. Piekarska 10/7
79008 LWÓW
UKRAINA
e-mail:sercanki.lwow@gmail.com
tel. 0038 0322 764 131
skype: sercanki.lwow